Mozambique (6) – Sérgio Vieira

Als zesde in onze reeks Mozambikaanse schrijvers Sérgio Vieira, in 1941 geboren in het centraal gelegen Tete. Hij vocht mee in de linkse bevrijdingsbeweging Frelimo en werd na de onafhankelijkheid, in 1975, minister van cultuur en onderwijs. Als dichter debuteerde hij tijdens zijn studententijd in Lissabon, en hij zou zijn hele leven poëzie blijven schrijven. Hij bekleedde diverse maatschappelijke functies tot hij zich ietwat verbitterd terugtrok en de laatste jaren van zijn leven – hij overleed eind vorig jaar in Zuid-Afrika – felle kritiek leverde op de Mozambikaanse regeringsleiders.

In de slavenhaven,
gedicht bij de zee
in dit jaar negentienhonderdzeventig

No porto de escravos,
poema junto do mar
neste ano de mil novecentos e setenta


Hoewel het blauw
   helder is
   en in wit verdwijnt
op het fijne zand,
en de wind de diepte der palmen
   tot gezangen snijdt,
is er nog steeds het bloed
   dat fluistert in de golven;
op volle zee verflarden
   de gewonde kreten van slaven.
Boven de oude graven en het voormalige fort
   van door het zout vervormde steen,
slapen warm
   de vette hagedissen,
maar toch klinkt
   tussen de gaten
   pijnlijk en aanwezig
   het snikken van kinderen
   en het klagen van bruiden,
ter begeleiding van het wiegen
   van slavenschepen.

Uit: Também Memória do Povo, Associação dos Escritores de Moçambique, Maputo 1983

Vertaling Harrie Lemmens
Foto Ana Carvalho

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.