In de poëziebundel Regresso a casa (Quetzal, 2020) brengt José Luís Peixoto een ode aan enkele vertalers van zijn werk. Ter gelegenheid van de Internationale Dag van de vertaler, vandaag 30 september, hebben we daaruit een tekst gekozen die aan Maho Kinoshita, de Japanse vertaler van de roman Galveias, is gericht.
Maho Kinoshita
Ja, boeken vertalen is als het dragen van een kom water. Je houdt de kom met beide handen vast, het gladde wateroppervlak weerspiegelt je gezicht en de lucht. Wat een prachtige kleuren fonkelen daar in dat rimpelloze water. Je handen trillen niet, je weet dat zelfs de geringste beweging voldoende is om druppels van deze kostbare vloeistof te morsen, maar je weet ook dat je nog een lange weg te gaan hebt. Je vervoert water en klinkers, klank en betekenis, je geniet van elk moment van elk woord, water, maar er zijn stenen in het alfabet, paden die al lange tijd door niemand meer worden bewandeld,
en daarom lopen er druppels langs de wanden van de kom, ze vallen op de grond, verdwijnen in de aarde onder je voeten. Je houdt de kom met beide handen vast, voor je borst, en als het regent, als de sluizen van de hemel opengaan, volgen die druppels geheime banen door de lucht en vullen ze de kom weer. Het water druipt uit je haren, je kleren zijn kletsnat en plakken aan je lijf, je bent een lichaam
in het oog van de storm, je weet wat je moet doen. Ja, boeken vertalen is als het dragen van een kom water over grenzen heen, over bergen heen,
langs de woorden die je moeder je heeft geleerd
en langs de woorden die mijn moeder mij heeft geleerd.
Je weet dat je onderweg soms wat verliest en soms wat wint,
je weet dat we elkaar uiteindelijk zullen vinden. En zwijgend zullen we elkaar in de ogen kijken en hetzelfde zien.
Maho Kinoshita
Sim, traduzir livros é carregar uma taça de água. Seguras essa taça com as duas mãos, superfície rasa de água, reflete o teu rosto e o céu. Como são belas as cores refletidas nessa água imóvel. As tuas mãos não tremem, sabes que qualquer solavanco mínimo fará verter gotas desse líquido precioso, mas sabes também que tens um longo caminho. Transportas água e vogais, som e sentido, aprecias cada momento de cada palavra, água, mas há pedras no alfabeto, veredas onde não passa ninguém há muito tempo,
e, por isso, escorrem gotas pelas paredes da taça, caem no chão, afundam-se na terra do caminho. Seguras a taça com as duas mãos, diante do peito,
e, quando chove, quando os céus decidem chover, essas gotas atravessam linhas secretas no ar e voltam a encher a taça. Escorre-te água pelos cabelos, levas a roupa molhada, colada ao corpo, és um corpo
no meio da tempestade, conheces o teu trabalho. Sim, traduzir livros é carregar uma taça de água através de fronteiras, através de montanhas,
através das palavras que a tua mãe te ensinou
e das palavras que a minha mãe me ensinou.
Sabes que perdes e ganhas durante o caminho,
sabes que, no fim, havemos de encontrar-nos. Ficaremos em silêncio. E, com olhos sobrepostos, veremos a mesma coisa.
Vertaling Marilyn Suy
Foto’s Ana Carvalho
Leave a Reply