Het nieuws van zijn overlijden raakte me. Ik ben lang geleden begonnen hem te lezen, met grote bewondering, in het Frans omdat er toen nog weinig Nederlandse vertalingen bestonden. Wat een formidabel stilist, voor mij op het zeldzaam hoge nivau van W. G. Sebald. Ik lees momenteel zijn kronieken, herinneringen vol nostalgie, vaak ook humor. Ultrakorte verhalen over vergankelijkheid, over kleine levens – Vies minuscules zoals een ander groot stilist, Pierre Michon ze noemt. Stuk voor stuk pareltjes zoals dit schitterende voorbeeld. In een podcast van Kultur heute die ik vandaag beluisterde, zegt hij over zijn kronieken: ach ze zijn niets; ik schreef ze voor het geld. Een grove onderwaardering. Ze wekten mijn honger om alles wat hij schreef en wat ontbreekt in mijn bibliotheek aan te vullen. Het bleek een hele zoektocht bij boekhandels en antiquariaten – sommige titels zijn niet meer te vinden. Het resultaat is een mengeling van nieuwe en tweedehands uitgaven, afgevoerde bibliotheekboeken in het Nederlands, Frans, Engels en Duits. Een aantal romans blijken niet vertaald in het Nederlands. Ik ontdekte en bestelde ook Harrie Lemmens’ Licht op Lissabon, dat hier eerstdaags in de brievenbus valt. Erg benieuwd.
De komende weken zal ik me onderdompelen in de wereld van António Lobo Antunes, al lezend en luisterend naar de reeks van vijf podcasts (Interviews met de schrijver) die de radiozender France Culture in het programma À Voix nue aan hem en zijn indrukwekkende oeuvre wijdt: António Lobo Antunes, humaniste désenchanté. Portrait intime en cinq entretiens.
Ik hoop dat er nog meer vertaalde romans in het Nederlands zullen verschijnen en dat zijn overlijden de aanleiding zal van zijn van een heropleving ven de interesse in dit meesterlijke oeuvre.
Foto Ana Carvalho
Leave a Reply