Door Harrie Lemmens
De laatste keer dat Ana en ik António Lobo Antunes ontmoetten, bij hem thuis, was vier jaar geleden. We wilden foto’s van hem maken met mijn Licht op Lissabon in handen, voor reclamedoeleinden. Hij was vrolijk, rookte en had merkwaardigerwijs geen vellen papier voor zich liggen. Het schrijven was voorbij, de ziekte die het geheugen aantast had zijn tentakels naar hem uitgestoken en was begonnen zijn geheugen aan te tasten, zijn voornaamste instrument en thema.
Vijftien boeken heb ik van hem vertaald, veertien romans en de verzameling brieven die hij tijdens zijn dienstplicht in Angola naar zijn vrouw had gestuurd, tien jaar geleden prachtig verfilmd als Cartas da Guerra.
Vorig jaar hebben we een papieren versie van ons digitale tijdschrift uitgegeven met een overzicht van zijn tweeëndertig romans, Um mundo – Een wereld. Een soort vervolg op de tentoonstelling die Ana tien jaar geleden maakte voor het festival Correntes d’Escritas in Póvoa de Varzim, O Mundo de Lobo Antunes.
En er zijn zijn columns. Honderden. Helaas is het me nooit gelukt er een keuze uit te maken voor een boek. U als lezer van Zuca-Magazine kunt er hier een aantal vinden. Juweeltjes van schrijfkunst en waarnemingsvermogen.
Sinds mijn eerste ontmoeting met hem, in 1986 in het Museu de Arte Antiga, hebben Ana en ik hem vaak opgezocht in zijn Lisboa en is hij herhaalde malen in Nederland en België geweest voor de presentatie van weer een roman. Met veel hilarische en aangrijpende momenten. Dat is voorbij. Wat blijft zijn onze warme herinneringen eraan.
Foto’s Ana Carvalho
Leave a Reply