Door Harrie Lemmens
Pal naast ons appartementengebouw in de wijk Aldoar van Porto is een standplaats van taxi’s, dus de kans om een bekende chauffeur te treffen als we weer eens naar het vliegveld moeten is redelijk groot. Zo ook op de laatste dag van januari, toen de voorbereidingen en de opening van Ana’s aan het werk van Agualusa gewijde fototentoonstelling in Vila Verde erop zaten.
‘Hé, dat is de bluesman,’ zei ze toen ze hem achter het stuur zag zitten. Een paar maanden eerder had hij haar naar de stad gereden. Zonder nieuwsberichten of música pimba op de radio, zoals te doen gebruikelijk. Nee, blues trilde en jankte en dreunde door de speakers. Hij was net terug van een bluescruise vanaf Miami langs de Amerikaanse kust omhoog.
‘Een kleine week, met de hele dag door optredens van bekende en minder bekende artiesten. Een feest,’ herinnerde Ana zich zijn woorden. En nu zaten we met ons tweeën bij hem. Joe Bonamassa had hij opstaan. ‘Over een halfjaar ga ik weer naar Miami,’ zei hij. ‘Ik hoop dat hij er dan ook weer bij is. Wat is die man goed! En hier, kennen jullie dit?’ vroeg hij en zocht licht slingerend op zijn mobiel naar muziek. ‘Stevie Ray Vaughan, de allerbeste! Veel te jong gestorven, 35 was hij. Tragisch. Aangrijpend. De hele blues trouwens, over al die liefde die maar niet wil lukken. De fado van de Amerikanen.’
Toeval bestaat niet, dus Stevie Ray Vaughan móést wel gedraaid worden op Arrow Bluesbox in de auto naar huis vanaf Schiphol. Gevolgd door Kurt Cobain, die kort voor zijn dood zijn woede en vertwijfeling uitschreeuwde in de klassieker Where Did You Sleep Last Night:
Black girl, black girl, don’t you lie to me / Tell me where did you sleep last night ? / In the pines, in the pines / Where the sun never shines / And I shivered the whole night long.
Marianne Faithfull zingt het ingetogener en in haar versie klinkt als je wilt – en waarom zou je niet willen? – dat oude lied, noem het fado, noem het blues, van de Portugese dichterkoning Dom Dinis door, waarin hij zich verplaatst in een vrouw die haar geliefde heeft verloren en zich wanhopig richt tot de pijnbomen:
Ach bloemen van de groene zeepijn, / hebt gij nieuws omtrent mijn vriend? / O God, waar is hij toch? // Ach bloemen van de groene bomen, / hebt gij nieuws omtrent mijn lief? / O God, waar is hij toch?
Doem-me a cabeça e o universo.
Mijn hoofd en de wereld doen zeer.
Fernando Pessoa
Um novo sol já vai raiar.
Een nieuwe zon zal stralen.
Vinicius de Moraes
Foto Ana Carvalho
Leave a Reply