Nuno Júdice (1949-2024), die vorig jaar op vierenzeventigjarige leeftijd overleed, was een van Portugals belangrijkste hedendaagse dichters en liet een omvangrijk oeuvre na. Uit de prijswinnende bundel Meditação sobre Ruínas (1994) hieronder het gedicht Escola.
School
Wat betekent de rivier,
de steen, de lippen van de aarde
die murmelen in de ochtend,
bij het ontwaken van de adem?
Wat betekent de maat
van de oevers, de kleur
van de bladeren die verdwijnt
in de modder van een plas?
Het goud van de takken in het
droge seizoen, de waterdruppels
op de punten van de haren,
de met klimop begroeide muren?
De lijn omhult de objecten
met de abstracte helderheid
van de vingers; hij volgt de betekenis
die de herinnering niet heeft vastgehouden;
en een draad van verzen en werkwoorden
zingt, achter in de binnenplaats,
in het koor van struiken die
de wind voor kinderen aanziet.
De sleutel tot alles ligt
in de dubbelzinnigheid van de leeftijd,
in het sombere gewelf van de maanden,
in het blinde gezicht van de wolken.
Nuno Júdice, in ‘Meditatie op ruïnes’
*
Escola
O que significa o rio,
a pedra, os lábios da terra
que murmuram, de manhã,
o acordar da respiração?
O que significa a medida
das margens, a cor que
desaparece das folhas no
lodo de um charco?
O dourado dos ramos na
estação seca, as gotas
de água na ponta dos
cabelos, os muros de hera?
A linha envolve os objectos
com a nitidez abstracta
dos dedos; traça o sentido
que a memória não guardou;
e um fio de versos e verbos
canta, no fundo do pátio,
no coro de arbustos que
o vento confunde com crianças.
A chave das coisas está
no equívoco da idade,
na sombria abóbada dos meses,
no rosto cego das nuvens.
Nuno Júdice, in ‘Meditação sobre Ruínas’
Vertaling Paul Weelen
Foto Ana Carvalho
Leave a Reply