Ana Paula Tavares (1952, Lubango) is een Angolese dichteres en schrijfster, die al geruime tijd in Lissabon woont en werkt. Ze studeerde geschiedenis, antropologie en Afrikaanse literatuur en is niet alleen actief in de academische wereld, maar ook in allerlei culturele organisaties. Daarnaast treedt ze vaak op als jurylid, onder meer voor de prestigieuze Prémio Leya. Terugkerende thema’s in haar poëzie zijn Angolese tradities en cultuur, oorlog en de positie van de vrouw in de Afrikaanse samenleving.
De oorlog
De hyena huilde de hele nacht
het hongerige beest huilde de hele nacht
uit de huizen kwamen stemmen
die als vuur uit de as
hoog oprezen van angst
de tanden van de strijders
klapperden continu
de oudsten stonden voet aan voet om de gemoederen te bedaren
een vriend van ons is niet teruggekeerd
de enige zoon van onze moeders
zal niet rechtop terugkeren
het is alleen zijn geur die nu terugkeert
en een lichaam afgescheiden van wat het eerder was
een van onze zonen is niet teruggekeerd
de hyena huilde de hele nacht
de aarde versteende onder onze voeten
*
A Guerra
A hiena uivou toda a noite
o bicho esfomeado uivou toda a noite
as vozes saíram das casas
como o fogo se levanta das cinzas
altas todas juntas no medo
os dentes dos guerreiros
batiam sem parar
os pés das velhas juntaram-se para aquietar a poeira
um companheiro nosso não regressou
o filho único de nossas mães
não vai voltar de pé
é só o seu cheiro que volta agora
e um corpo separado daquilo que era antes
um filho dos nossos não regressou
a hiena uivou toda a noite
a terra ficou dura sob os nossos pés.
__________
Je vraagt me waarom ik zwijg
ik zeg
mijn lief wat weet jij
van de echo van stilte
hoe kun je me om woorden vragen
en om tijd
als ware liefde
zich alleen in stilte
kan uiten
in de taal van het lichaam
*
Perguntas-me do silêncio
eu digo
meu amor que sabes tu
do eco do silêncio
como podes pedir-me palavras
e tempo
se só o silêncio permite
ao amor mais limpo
erguer a voz
no rumor dos corpos
__________
Het hek
Welke kleur had mijn kralenketting, moeder
die je zelf had gemaakt
van je eigen haar
geknipt bij volle maan
en zorgvuldig bewaard
in het gevlochten mandje met oma’s spullen
Waar is de stoofpot met de spreuk, moeder
die met de drie poten
en het gebroken oor
die je me gaf voor de regentijd
op de dag van mijn verloving
Welke kleur had mijn stem, moeder
toen ik mijn ochtendlied zong bij de waterval
en de dagen traag voorbijgleden
Waar is de beloofde tijd om te leven, moeder
als alles wordt bewaard en opgepot terwijl we wachten
achter het hek
*
O Cercado
De que cor era o meu cinto de missangas, mãe
feito pelas tuas mãos
e fios do teu cabelo
cortado na lua cheia
guardado do cacimbo
no cesto trançado das coisas da avó
Onde está a panela do provérbio, mãe
a das três pernas
e asa partida
que me deste antes das chuvas grandes
no dia do noivado
De que cor era a minha voz, mãe
quando anunciava a manhã junto à cascata
e descia devagarinho pelos dias
Onde está o tempo prometido p’ra viver,mãe
se tudo se guarda e recolhe no tempo da espera
p’ra lá do cercado
Vertaling Marilyn Suy
Foto Ana Carvalho
Leave a Reply