Regina Guimarães – Het boek der doden

Regina Guimarães, Porto 1957, ook bekend als Corbe, is niet alleen dichteres maar schrijft ook voor theater en kranten en tijdschriften. En ze organiseert, treedt op en zingt, onder andere in de door haar en Ana Deus opgerichte band Três Tristes Tigres. Hier een gedicht uit de verzamelbundel Antes de mais e depois de tudo. 


Het boek der doden

Kom binnen ja maar let niet op
de staat waarin het huis verkeert.
Let niet op wat je ziet toe alsjeblieft
de staat doet er niet

meer toe, het huis is klein
en ogen zijn altijd wreed.
Weet dus als je binnenkomt dat
je lichaam enkel voor zich spreekt
met handen en voeten gebonden
en als voorbijschuivend landschap
alle ingangen bedekt.
Ga niet verder dan de voordeur
en kies een oogpunt uit
dat je redenen te over geeft
om niet verder door te lopen
– wie zal ook maar vermoeden
dat je niet gelast maar gehoorzaamt,
dat jij luistert en niemand jou hoort?
Kom niet naar binnen, ook al wil je dat wel
je zou niet om de hindernis heen kunnen
die ergens komen is
zonder genood te zijn.
Het lichaam heeft een pact
met de ruimte en de tijd
bij het eerste blijft het staan
bij het tweede denkt het te lopen.
Kijk in plaats van naar binnen te willen
waar geen deur of slot te bekennen is
naar wat je daar zoal vindt
en vergeet niet dat naaktheid
die voor straf werd aangekleed
en in gedachten wordt gebruikt
voor hallucinerende wansmaak
uiteindelijk zou worden gestraft.
Oftewel: als je niet naar binnen komt
moet je subtiel te kennen geven
dat je hier staat uit vrije wil
alleen omdat je het zelf wil
dat je niet op straat gegooid bent.
Wie uit het oog van de goden
verdwijnt wordt prooi van de mens.
Of een doelwit in beweging.


O livro dos mortos

Entra sim mas não repares
no estado em que a casa está.
Não repares no que vês por mim
já não vale a pena

o estado, a casa é pequena,
e os olhos sempre cruéis.
Se entrares fica então sabendo
que o corpo só de si fala
se de pés e mãos atadas
e se paisagem correndo
tapar todas as entradas.
Não passes além da porta
e escolhe um ponto de vista
que te dê razão de sobra
para não seguires em frente
— quem irá adivinhar
que não mandas, obedeces,
que escutas e não te ouvem?
Não entres, nem que quisesses
não poderias galgar o estorvo
que significa chegar
sem ser convidado.
Existe um pacto do corpo
com o espaço e com o tempo
no primeiro o corpo pára
no segundo julga andar.
Em vez de quereres entrar
onde nem porta nem fecho
repara no que há lá dentro
e não esqueças que a nudez
vestida como castigo
e usada no pensamento
por desgosto delirante
viria a ser castigada.
Ou seja: se não entrares
darás a subentender
que só de livre vontade
que só por vontade tua
ficas no olho da rua.
Quem sai da mira dos deuses
passa a ser presa dos homens.
Ou alvo em movimento.

 

Vertaling Harrie Lemmens
Foto’s Ana Carvalho

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.