Manuel Alegre – Het lied en het wapen

 

In mijn land bestaat een verboden woord.
Duizendmaal gesmoord en toch weer gehoord.
En het klopt in ons bloed als het leven zelf
het is zout als de zee en blauw als het gewelf
in mijn land bestaat een verboden woord.

In mijn land bestaat een woord dat je zegt
met liefde, een woord waaraan je hecht
als familie, warm als de zon van mijn land.
Een woord zo helder als ’s ochtends het strand
ondanks de treurnis die mijn arme land knecht.

In mijn land bestaat een woord dat gejaagd
op muren wordt gekalkt als de nacht vervaagt.
Een woord zoals geen andere taal heeft gekend
dat waait in de wind, soms weg maar latent
aanwezig en nooit volledig weggevaagd.

In mijn land bestaat een woord dat bewaart
wat nooit was en nooit werd geopenbaard.
Door dat woord krijgt vernedering een geweer
om te strijden in tijden van smart en zeer
gegidst door dat woord en erachter geschaard.

Een woord dat ruist in de groene zeepijn
door de zee in het zand gegrift als refrein.
Zoals in ons oude zeelieden zijn gestorven
zo is er een woord in onze huid gekorven
een land dat ruist in de groene zeepijn.

In mijn land bestaat een woord in ieder mens
dat donkere kerkers verscheurt: een wens
die van een hand een vleugel maakt
en als een vogel een vrije lichtkreet slaakt.
In mijn land bestaat dat woord in ieder mens.

Een woord van bergen stranden en wind.
Van pijnbomen, blauwe zee. Van zon en grind.
Het denken verbieden heeft geen enkele zin.
Daar gaat hier een clandestien woord tegenin
dat je schrijft met alle harpen van de wind.


No meu país há uma palavra proibida.

Mil vezes a prenderam mil vezes cresceu.
E pulsa em nós como o pulsar da própria vida
sabe ao sal deste mar tem a cor deste céu
no meu país há uma palavra proibida.

No meu país há uma palavra que se diz
com a mesma ternura da palavra irmã.
Palavra quente como o sol do meu país
palavra clara como é cada manhã
apesar da tristeza lá no meu país.

No meu país há uma palavra que se escreve
sobre os muros à pressa pela noite dentro.
Uma palavra assim nenhuma língua a teve
tão ausência-presença tão feita de vento
tão impossível de apagá-la onde se escreve.

No meu país há uma palavra onde se guarda
tudo o que se não teve tudo o que não foi.
Por ela a humilhação fabrica uma espingarda
e há um tempo de luta no tempo que dói
nessa palavra que nos guia que nos guarda.

Palavra que murmura nos verdes pinheiros
o recado que o mar vem escrever nas areias.
Se já em nós morreram velhos marinheiros
há uma palavra que semeia em nossas veias
um país que murmura nos verdes pinheiros.

No meu país em cada homem há uma palavra
que rasga as trevas e as prisões: palavra-chave
capaz de transformar em asa a mão que lavra.
E é inútil prenderem-na que é luz e ave
no meu país em cada homem essa palavra.

Palavra feita de montanhas praias vento.
De verde pinho e mar azul. De sol. De sal.
Não vale a pena proibirem o pensamento.
Há uma palavra clandestina em Portugal
que se escreve com todas as harpas do vento.

(Manuel Alegre, O Canto e As Armas, 1967)

Vertaling Harrie Lemmens
Foto’s Ana Carvalho

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.