Zuca zegt Grazzzie Mille!

Eind oktober brachten wij in het Amsterdamse Teatro Munganga een hommage aan onze naamgever Zuca Sardan en het Portugese surrealisme. De voorstelling zelf werd aangenaam surrealistisch, zoals u had kunnen zien als u erbij was geweest. Hieronder een verslag en het dankwoord van onze dichter-kunstenaar, zodat u een beeld krijgt, met een foto van Ana Carvalho en een tekening van Zuca zelf.


Lieve beste Zuca,

De hommage aan jou in Theater Munganga in Amsterdam verliep buitengewoon vermakelijk, volledig in de lijn van het surrealisme. Ter ondersteuning van de gedichten (voorgedragen door Carlos in het wit en Harrie in het zwart, getrouw aan jouw beroemde gedicht) hadden we namelijk de projectie van een reeks foto’s en tekeningen gepland, maar de technicus (zoals hij zichzelf noemde!) Nelson, een Spaanse vriend van Carlos, de circusdirecteur, raakte regelmatig in de war en vergat zich aan de volgorde van de beelden te houden. Harrie moest diverse malen ‘Nelson, hé Nelson!’ roepen, maar hij hoorde het niet of was in slaap gevallen. Hij zat op een klein balkon aan de zijkant van de bühne onzichtbaar achter een rij poppen of marionetten. Na lang aandringen dook hij uiteindelijk toch op met het verwarde ‘Qué? Qué’ van kelner Manuel uit Fawlty Towers, aangestaard door het voltallige publiek. Na de zoveelste blunder riep Harrie gemaakt grimmig naar boven: ‘Nelson, you are fired!!’ wat een bulderend gelach in de zaal uitlokte. Gelukkig nam Nelson het stoïcijns, welhaast Brits op en zei na afloop dat hij had genoten. Jammer dat je er niet bij was, dan had je mee kunnen spelen in deze surrealistische scène…

Groet,

Ana

*

Lieve Ana, 

Eindelijk is mijn nieuwe computer bedrijfsklaar en het eerste wat erin binnenkomt is jouw sensationele fotoverslag van de Zuca Show in Theater Munganga!!! Uniek en onvergetelijk, dat surrealistische spektakelstuk, waaraan ik maar al te graag had deelgenomen: ik zie me al onder het enthousiaste applaus van het uitzinnige publiek opkomen met een kruiwagen vol tomaten en beurse rode bieten. Ik overhandig Harrie en Carlos een deel van de munitie en gezamenlijk bekogelen we onze Spaanse licht- en geluidsmatroos Nelson in zijn kraaiennestbalkon achter de knoppen. Ik denk dat de Britse Nelson, een ware held op de Thermopylen en een groot admiraal in Waterloo en Amsterdam, niets anders had gewild. Hoogstwaarschijnlijk had zijn Spaanse nazaat zichzelf uit voorzorg eveneens voorzien van een buitenaardse voorraad tomaten en bieten om samen met zijn bataljon poesjenellen ons bombardement te beantwoorden: ze profiteren van hun bevoorrechte positie in de heroïsche slag der Thermoganga’s, begeleid door de toeschouwers die door het dolle heen op hun stoel klimmen en klaterend klappen en verwoed stampvoeten. Wij moeten wegduiken achter de kruiwagen om te schuilen voor de regen vegaprojectielen van de admiraal en doen vervolgens een heroïsche uitval om de hoogte te bestormen waar Nelson en zijn poesjenellengeboefte zich verschansen. Carlos Muganga belt met de alarmlijn de baas van de VN, onze vreedzame spelbedervende Lusitaniër die oproept tot een wapenpauze om de gewonden weg te halen. De admiraal brult echter niet te willen weten van een pauze en heldhaftige Moorse moeders betreden het strijdtoneel om de resten van de vegagranaten weg te grissen. Paus Panchito schopt een bewogen Bul van het balkon van de Sixtijnse Kapel, maar niemand verstaat nog een woord Latijn. Uw toegewijde reporter van Radio Rex zal u op de hoogte blijven houden en beelden van oorlogsfotografe Ana op het Feestboek plaatsen. Overweldigende groeten aan jou en Harrie, grazie mille van jullie Inge en Zuca.


Querido Zuca,

A sua homenagem aqui em Amesterdã no Teatro Munganga foi fantástica e muito divertida, bem à maneira surrealista. Tínhamos criado uma estrutura e uma sequência na projeção de poemas, fotos, desenhos, mas o técnico (segundo ele), o Nelson, um espanhol amigo do Carlos (dono do teatro), de vez em quando atrapalhava-se e esquecia-se de avançar com as imagens. Era preciso chamar várias vezes por ele “Oh Nelson, Nelson!”, mas ele ou não ouvia ou tinha adormecido. Estava no alto do palco numa espécie de cubículo/cabina e, escondido atrás de uns bonecos-fantoches, era invisível para o público. Só quando escutava finalmente o apelo desesperado do Harrie, a cabeça dele espreitava lá de cima com um ar de “Qué? Qué?” com todo o mundo a olhar para cima na sua direção. O Harrie, a certa altura, depois de chamar várias vezes por ele sem resposta, gritou: “Nelson, you are fired!” o que provocou a gargalhada geral. A sorte é que ele não levou a mal. No fim, disse que gostou muito do programa e do ambiente. Uma pena você não ter podido assistir ao evento e ter perdido esta 

Abraço, 

Ana

*

Querida Ana, poizé, até que enfim ztou de computador nuovooooo !!!! Inaugurado com as sensacionais notizzias que vocês me passaram do  Zuca Show no Teatro Muganga !!!  O show foi pois um espetáculo imperdível, de que o Zuca teria certamente adorado participar com o Harrie, eu chegaria na boca de entrada do palco sob entusiástico aplauso do publico em delírio. Agradeßo  com um gesto de mäo a recepßäo e entro com uma carrocinha de tomates e rabanetes, passo parte da munißäo pro Harrie e bombardearmos o Nelson. Acho que o Nelson, verdadeiro Herói nas Thermópilas, e grande Almirante em Waterloo e Amsterdam, näo queria outra coisa…  deveria estar com uma carga preventiva de tomates e rebanetes,  pra ele e seu batalhäo de bonecos-fantoches respoderem das alturas com um bombardeio: aproveitam dessa posißäo privilegiada na heróica Batalha das Thermugangas, pro delirante entusiasmo  do público batendo pés e subindo nas cadeiras. Harrie e Zuca têm de se abrigar embaixo da carrocinha sob uma chuva cerrada de projéteis  vegetais do Almirante, e tentam heroicame invadir as cumieiras onde Nelson e seus fantoches se abrigaram. Carlos Muganga telefona pro Chefe da ONU, nosso conhecido patrício pacificador e estraga-festas, que faz um apelo de pausa, pra recolher os feridos. Mas o Almirante diz que näo faz pausa nenhuma, e heróicas mäes de famíla mouriscas entram em pleno campo de batalha pra recolher os restos de granadas vegetais. Papa Panchito, do balcäo da Sixtina, chuta uma Bula comovente, mas ninguém mais entende o latim. Vossa devotada Rádio Rex seguirá dando as últimas notícias, e mandando pela instagram fotos de Ana. // Beijosss e Abrazzos pra ti e Harrie, Grazzzie Mille de vossos Inge e Zuca 

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Vertaling Harrie Lemmens
Foto Ana Carvalho
Tekening Zuca Sardan

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.