Kinderjaren – Ignácio de Loyola Brandão

Een van de deelnemers aan het literair festival Correntes d’Escritas van dit jaar, in het Noord-Portugese Póvoa de Varzim was de Braziliaanse schrijver Ignácio de Loyola Brandão. Een rasverteller, zo bleek, die als de beste cabaretier zijn gehoor een uur lang wist te boeien. Fascinerend. In een van zijn verhalen keerde hij terug naar zijn kinderjaren. Een hilarisch verhaal dat we hier navertellen.

Op de lagere school was ik nogal alleen. De eigenschappen die nodig zijn om populair te worden bezat ik niet: ik was lelijk, ik was niet de slimste van de klas, ik was klein. De meisjes zagen me dus niet staan. Sneeuwwitje bracht uitkomst. Ik zag de Walt-Disneyverfilming en was op slag stapelverliefd op haar. En zij op mij, want de hele film keek ze uitsluitend naar mij. Alleen die zeven verticaal benadeelden, zoals je tegenwoordig moet zeggen, waren een probleem. Stinkjaloers was ik.

Een paar weken later las de juf het verhaal van Sneeuwwitje voor in de klas. Na afloop kregen we de opdracht een opstel te schrijven waarin we het sprookje in onze eigen woorden navertelden. Ha, nu kon ik wraak nemen!

Op zekere dag, zo schreef ik, toen de dwergen, sorry, verticaal benadeelden, van jojo en hoho naar hun werk waren gegaan, liep mijn prinses met een grote mand het bos in om paddenstoelen te plukken. Thuis maakte ze daar een grote pan soep van en toen de zeven ’s avonds weer van jojo en hoho thuiskwamen, schepte ze hun bordjes vol. Een voor een vielen de benadeelde mannetjes van hun stoeltjes. Morsdood. Ik had Sneeuwwitje giftige paddenstoelen laten plukken, zodat ik haar voortaan alleen voor mezelf had.

De juf was trots op mij en prees mijn fantasie. En ik ontdekte dat ik met schrijven succes kon hebben bij de meisjes.

Foto Ana Carvalho

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*